Wszechogarniająca bezsilność. Przerażenie. Wrażenie jak całe
szczęście i radość nagle uciekają przez palce jak piasek. Dwa najpiękniejsze
tygodnie maja, czternaście wspaniałych dni, o których nawet nie marzyłam, pół
miesiąca jak wyjęte z filmu. Dlaczego życie najpierw nas uszczęśliwia, a zaraz
potem zabiera więcej niż dało? Dlaczego „teraz” nie może trwać ciągle, tak w …
hmmm…. nieskończoność? Naprawdę nie chce jutra, nie chce znać kolejnych dni,
nie chce wiedzieć co może się wydarzyć! A co jest najgorsze?
Cisza.
I bezsensowne rozmowy tylko po to żeby nie myśleć.
Strach przed tym co może się zdarzyć paraliżuje mnie. Mam wrażenie, że cały świat upada. Wiem, że taka jest kolej rzeczy. To co się dzieje jest normalne. Ale dlaczego to musi się dziać już teraz? Budowanie przez tyle lat iluzji, że to wszystko co w okół mnie jest niezniszczalne, że będzie trwać wiecznie i nagle dzisiaj zdaje sobie sprawę jak bardzo mój świat jest kruchy. Wystarczy lekki podmuch i wszystko rozpada się jak domek z kart. Nie, nie mogę myśleć w ten sposób, będzie dobrze, musi być, to nie może dziać się teraz, to nie powinno dziać się nigdy. Boję się, naprawdę się boję…
wiesz, może cięzko teraz w to uwierzyc ale pewnego dnia będzie dobrze, tak po prostu, wszystko mija, choć czasem nawet bardzo chcemy to zatrzymać. nie mamy na to wpływu.. moja. odchodzi, przychodzi cos nowego. ale najgorsza jest ta bezsilnosć. tak, to zdecydownie przeraża.
OdpowiedzUsuń