Chyba znowu tego potrzebuję. Tego porozmawiania samej ze
sobą. Nie wiem, dlaczego dopiero tutaj moje myśli mają sens. W głowie nie chcą
się układać, mieszają się ze sobą, czasami gubią gdzieś w otchłaniach pustki
sprawiając, że coś uderza we mnie od środka, ale sama nie wiem co
dokładnie. To wszystko sprawia, że
emocje potrafią zmieniać się z minuty na minutę, tak jakbym w jednej chwili
dosięgała nieba, a w następnej uderzała z hukiem o piekło. Czasami się boję.
Boje się zrobić krok do przodu, bo nie wiem, co może przynieść, czego mogę się
spodziewać. Tak bardzo bezmyślna w tym co robię, nienauczona znaczenia najprostszych
słów, nie zdaję sobie sprawy w siły, jaką mają w sobie gesty, działania,
pomysły. Tak zwyczajnie nieprzygotowana do przyszłości.