środa, 12 lutego 2014

do mnie



Chyba znowu tego potrzebuję. Tego porozmawiania samej ze sobą. Nie wiem, dlaczego dopiero tutaj moje myśli mają sens. W głowie nie chcą się układać, mieszają się ze sobą, czasami gubią gdzieś w otchłaniach pustki sprawiając, że coś uderza we mnie od środka, ale sama nie wiem co dokładnie.  To wszystko sprawia, że emocje potrafią zmieniać się z minuty na minutę, tak jakbym w jednej chwili dosięgała nieba, a w następnej uderzała z hukiem o piekło. Czasami się boję. Boje się zrobić krok do przodu, bo nie wiem, co może przynieść, czego mogę się spodziewać. Tak bardzo bezmyślna w tym co robię, nienauczona znaczenia najprostszych słów, nie zdaję sobie sprawy w siły, jaką mają w sobie gesty, działania, pomysły. Tak zwyczajnie nieprzygotowana do przyszłości.