nienawidzić ród męski, nigdy nie być żoną."
A.Fredro "Śluby Panieńskie"
Od kilku pięknych dni, a może już nawet tygodni zadaję sobie
pytanie: czego chcę? Z jednej strony przeszkadza mi moja codzienna
monotonia, z drugiej nie wyobrażam sobie, aby moje życie maiło wyglądać inaczej
niż obecnie. Może tak bardzo przyzwyczaiłam się do tego stanu trwającego od
niepamiętnych czasów, że już tylko pustka daje mi szczęście i wewnętrzny spokój.
Naturalnie są dni, w których potrafię sobie wmówić, że wszystko się zmieni, że
to jest ten czas, kiedy trzeba zrobić coś ze swoim życiem, a nie tylko czekać na
wygraną na loterii swoja własną bajkę z happy endem. Ale kogo ja próbuję
oszukać? Ja wcale nie chcę niczego zmieniać. Jest mi właśnie dobrze tak jak
jest. Żadnych zależności, żadnych problemów, żadnych wahań emocjonalnych. Tylko
ja patrząca na resztę świata z oddali. Tak, teraz mogę spojrzeć w lustro i przyznać się do tego samej sobie: nie mam ochoty (a może odwagi) wchodzić do tego
świata, w którym nie liczę się tylko ja i moje potrzeby i w którym aby żyć
należy się dla kogoś otworzyć. Dlaczego tego nie chcę? Może dlatego, że zdaję
sobie sprawę, że wystarczy nie trafić w swoją bajkę i koniec będzie nie mniej
tragiczny niż historia Titanica. Musiałam chyba to napisać żeby samą siebie uświadomić i przekonać :)
Zamierzam żyć. Żyć tylko dla siebie. W moim (z niewyjaśnionych przyczyn) entuzjastycznym podejściu to "tego wszystkiego" przeszkadza mi już tylko fakt, że prawie kwiecień, a ukochanej wiosny jak nie było tak nie ma. A szkoda, bo słońce (kiedy tylko się pojawia) daje tak mi tak niewyobrażalnie ogromną siłę i radość. I chcę już móc zacząć nosić te wszystkie sukienki i krótkie spodenki gromadzące się całą zimę w mojej szafie, ale jak na razie pozostaje mi tylko gruby sweter i kalosze. No cóż ... aby do maja (każdy ostatnio czeka na maj, ale tylko ja mam powodów inny niż reszta).