sobota, 20 kwietnia 2013

czsem myślenie boli ...

Wieczór. Cisza. Ja i moje myśli i wyobrażenia obijające się od każdej ściany i uderzające we mnie ze zdwojoną siłą. Uderzają, a potem doprowadzają do stanu w którym nie poznaję sama siebie. Tak, myślenie na prawdę czasami boli. Boli tak bardzo, że nie pozwala się skupić na czymkolwiek innym, powoduje że człowiekowi robi się niedobrze. Z każdą sekundą coraz bardziej niepewna tego czego chcę. Wydaje mi się, że to wszystko byłoby o wiele prostsze, gdybyśmy jak roboty, byli zaprogramowali, nie myśleli, robili tylko to co robić powinniśmy. Dlaczego jest tak, że podczas tych wieczorno-nocnych przemyśleń obiecuję sobie coś, to potem i tak robię wszystko, żeby tą obietnice złamać? To chyba brak samokontroli. Najwyższy czas ogarnąć siebie samą i zacząć działać jak maszyna, bez żadnych dodatkowych emocji, bez myślenia o tym "co by było gdyby...". Wystarczy! Im więcej myślę, tym dochodzę do głupszych wniosków. Tak, myślenie na prawdę boli.






sobota, 23 marca 2013

indecision

         "Przyrzekam na kobiety stałość niewzruszoną,
          nienawidzić ród męski, nigdy nie być żoną."
                                     A.Fredro "Śluby Panieńskie" 


Od kilku pięknych dni, a może już nawet tygodni zadaję sobie pytanie: czego chcę? Z jednej strony przeszkadza mi moja  codzienna monotonia, z drugiej nie wyobrażam sobie, aby moje życie maiło wyglądać inaczej niż obecnie. Może tak bardzo przyzwyczaiłam się do tego stanu trwającego od niepamiętnych czasów, że już tylko pustka daje mi szczęście i wewnętrzny spokój. Naturalnie są dni, w których potrafię sobie wmówić, że wszystko się zmieni, że to jest ten czas, kiedy trzeba zrobić coś ze swoim życiem, a nie tylko czekać na wygraną na loterii swoja własną bajkę z happy endem. Ale kogo ja próbuję oszukać? Ja wcale nie chcę niczego zmieniać. Jest mi właśnie dobrze tak jak jest. Żadnych zależności, żadnych problemów, żadnych wahań emocjonalnych. Tylko ja patrząca na resztę świata z oddali. Tak, teraz mogę spojrzeć w lustro i przyznać się do tego samej sobie: nie mam ochoty (a może odwagi) wchodzić do tego świata, w którym nie liczę się tylko ja i moje potrzeby i w którym aby żyć należy się dla kogoś otworzyć. Dlaczego tego nie chcę? Może dlatego, że zdaję sobie sprawę, że wystarczy nie trafić w swoją bajkę i koniec będzie nie mniej tragiczny niż historia Titanica. Musiałam chyba to napisać żeby samą siebie uświadomić i przekonać :) Zamierzam żyć. Żyć tylko dla siebie. W moim (z niewyjaśnionych przyczyn) entuzjastycznym podejściu to "tego wszystkiego" przeszkadza mi już tylko fakt, że prawie kwiecień, a ukochanej wiosny jak nie było tak nie ma. A szkoda, bo słońce (kiedy tylko się pojawia) daje tak mi tak niewyobrażalnie ogromną siłę i radość. I chcę już móc zacząć nosić te wszystkie sukienki i krótkie spodenki gromadzące się całą zimę w mojej szafie, ale jak na razie pozostaje mi tylko gruby sweter i kalosze. No cóż ... aby do maja (każdy ostatnio czeka na maj, ale tylko ja mam powodów inny niż reszta).












środa, 16 stycznia 2013

without feelings

Po raz setny piszę to zdanie i nawet nie wiem jak powinnam zacząć, co dokładnie chce powiedzieć. Czuję pustkę. Ogromną pustkę, jakby wewnątrz mnie wytworzyła się wielka czarna dziura, która "pożera" moje emocje, uczucia, która sprawia, że czuję się wewnętrznie pusta. Ostatnio mam wrażenie, jakby wszystko działo się obok mnie. Ludzie rozmawiają, śmieją się, płaczą, siedzą, idą, stoją, kochają, nienawidzą, myślą, słyszą, czują, oddychają, żyją ... a ja mam wrażenie, że jedynie patrzę na nich przez szybę, odizolowana od świata. A kiedy tak obserwuję "żywych" ludzi, którzy maja swoje plany marzenia, talenty, pasje, którzy zachwycają mnie swoimi umiejętnościami, zastanawiam się co ja tu jeszcze robię. Ostatnio zdałam sobie sprawę, że nie potrafię nic i to nie jest tak, że mam jakiś ukryty talent, którego nie rozwijam. Nie. Nie mam niczego w czym byłabym dobra od początku do końca. Niczego. Przez ostatnie dni, tygodnie, miesiące w każdej sekundzie zdaję sobie sprawę z tego że jestem kompletnie bezwartościowa. Wcale nie chcę tego czuć, ale jednak tak właśnie jest. Nienawidzę tego. Nienawidzę tej rutyny, tego ciągłego życia poza życiem. A może ja już nie żyję? Może to właśnie jest powodem tego, że wydaję mi się jakbym nie miała wnętrza. A jeśli jednak żyję to po co? Po co mówić skoro można zamilknąć, po co stać skoro można usiąść, po co oddychać skoro można zatrzymać oddech, po co żyć skoro ... Wiem, że są takie momenty w których mogę przekroczyć tą cienką granice, w których wystarczy ułamek sekundy, aby to wszystko zniknęło. Ale ciągle brakuje mi odwagi, głupoty, zaangażowania, silnej woli, egoizmu i samolubnego podejścia do życia. Oddajcie mi moją radość, albo zabierzcie wszystko, zostawiając mi tylko ten jeden ułamek sekundy!