środa, 16 stycznia 2013
without feelings
Po raz setny piszę to zdanie i nawet nie wiem jak powinnam zacząć, co dokładnie chce powiedzieć. Czuję pustkę. Ogromną pustkę, jakby wewnątrz mnie wytworzyła się wielka czarna dziura, która "pożera" moje emocje, uczucia, która sprawia, że czuję się wewnętrznie pusta. Ostatnio mam wrażenie, jakby wszystko działo się obok mnie. Ludzie rozmawiają, śmieją się, płaczą, siedzą, idą, stoją, kochają, nienawidzą, myślą, słyszą, czują, oddychają, żyją ... a ja mam wrażenie, że jedynie patrzę na nich przez szybę, odizolowana od świata. A kiedy tak obserwuję "żywych" ludzi, którzy maja swoje plany marzenia, talenty, pasje, którzy zachwycają mnie swoimi umiejętnościami, zastanawiam się co ja tu jeszcze robię. Ostatnio zdałam sobie sprawę, że nie potrafię nic i to nie jest tak, że mam jakiś ukryty talent, którego nie rozwijam. Nie. Nie mam niczego w czym byłabym dobra od początku do końca. Niczego. Przez ostatnie dni, tygodnie, miesiące w każdej sekundzie zdaję sobie sprawę z tego że jestem kompletnie bezwartościowa. Wcale nie chcę tego czuć, ale jednak tak właśnie jest. Nienawidzę tego. Nienawidzę tej rutyny, tego ciągłego życia poza życiem. A może ja już nie żyję? Może to właśnie jest powodem tego, że wydaję mi się jakbym nie miała wnętrza. A jeśli jednak żyję to po co? Po co mówić skoro można zamilknąć, po co stać skoro można usiąść, po co oddychać skoro można zatrzymać oddech, po co żyć skoro ... Wiem, że są takie momenty w których mogę przekroczyć tą cienką granice, w których wystarczy ułamek sekundy, aby to wszystko zniknęło. Ale ciągle brakuje mi odwagi, głupoty, zaangażowania, silnej woli, egoizmu i samolubnego podejścia do życia. Oddajcie mi moją radość, albo zabierzcie wszystko, zostawiając mi tylko ten jeden ułamek sekundy!
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Też miałam czasami takie momenty, mam je do tej pory. Po pierwsze nie jesteś bezwartościowa, bo pięknie ten cały post ujęłąś w słowa, czyta się go wspaniale, język swobodny, ale bardzo orginalny :) więc tutaj masz wielki talent (do pisania, do wyrażania siebie, wyrażania swoich uczuć). Po drugie nie poddawaj się, znajdź sobie cel, do którego będziesz dążyć, dla którego chcesz żyć (np. u mnie jest to znalezienie cudownego faceta, założenie rodziny, bycie dobrym lekarzem, zwiedzenie świata - uwielbiam podróże) a będzie Ci łatwiej. Napisałaś, że w niczym nie jesteś dobra od początku do końca, ale nikt nie rodzi się w czymś wspaniały; jeżeli masz coś, co lubisz, a nawet nie umiesz tego robić lub umiesz trochę, to rób to, rób jak najczęściej. Znajdziesz i szczęście i pogłębisz umiejętności.
OdpowiedzUsuńMam nadzieję, że coś pomogłam, jak masz jakieś pytania, to pisz(na moim blogu, podam Ci maila)... no i wpadnij, jeśli masz ochotę :)